Powwow dzisiaj. Historia w ruchu, żywa tradycja i współczesna tożsamość

Dla wielu Indian i innych tubylczych mieszkańców Ameryki Północnej oznacza jednak znacznie więcej.

Powwow jest miejscem spotkania rodzin i społeczności, odnawiania przyjaźni, przekazywania tradycji dzieciom, honorowania starszych i weteranów, wspominania tych, którzy odeszli, prezentowania sztuki i rękodzieła, a także wspólnej zabawy i sportowej rywalizacji.

Dla części uczestników posiada również wymiar duchowy, choć samego Powwow nie należy utożsamiać z jedną indiańską ceremonią religijną.

Warto przy tym oddzielić genezę samej nazwy od historii Powwow jako zjawiska. Słowo ma korzenie w językach algonkińskich Nowej Anglii, lecz znaczenie, w którym funkcjonuje dzisiaj, ukształtowało się znacznie później.

Smithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage przedstawia współczesne Powwow jako żywą, adaptującą się tradycję, odzwierciedlającą historię, kulturę i wartości zarówno konkretnych społeczności plemiennych, jak i szerszego środowiska międzyplemiennego. Nie istnieje przy tym jedno jedyne „prawdziwe Powwow”. Poszczególne zgromadzenia różnią się historią, charakterem i znaczeniem dla ludzi, którzy je organizują.

Różnice te nie są odstępstwem od jakiegoś jednego pierwotnego wzorca. Są naturalnym skutkiem tego, że Powwow rozwijało się w różnych społecznościach, regionach i okresach historycznych. Lokalne tradycje spotykały się z formami międzyplemiennymi, a kolejne pokolenia wprowadzały własne doświadczenia, zachowując jednocześnie elementy odziedziczone po poprzednikach.

Dennis Zotigh zatytułował swoje obszerne opracowanie poświęcone jego dziejom Moving History: The Evolution of the Powwow, co można oddać po polsku jako „Historia w ruchu. Ewolucja Powwow”.

Tytuł wyjątkowo trafnie oddaje naturę Powwow. Nie przetrwało ono dlatego, że przez ponad sto lat pozostawało niezmienne. Kolejne pokolenia zachowywały starsze tradycje, ale również dostosowywały je do nowych doświadczeń i warunków życia.

Dlatego próba wskazania jednej „oryginalnej” formy Powwow prowadziłaby do uproszczenia. To, co widzimy dzisiaj na Arenie, jest rezultatem długiego procesu spotykania się tradycji, ich przekształcania, wymiany i dostosowywania do zmieniającego się świata.